Recensie Najaarsconcert

Tochtgenoten zingen.

Hennie had het gezien, op Facebook, wellicht. Karin Holthuis zou met de Kathedrale Laurentius en Elisabeth Cantorij zingen in een Najaarsconcert in de Elisabethkerk in Rotterdam.

Voor Hennie heeft die die naam een bijzondere betekenis, ze werd er gedoopt, beleefde er haar Eerste en haar Plechtige Communie en deed daar in haar prille jeugd in de plaatstoewijzing ervaring op met de verschillen tussen arme en rijke kerkgangers.

Wij reden dus op zaterdag 28 oktober naar Rotterdam. Het was toch even zoeken, althans voor mij als passagier leek het erop dat Rotterdam in de war was, vroeger was het toch anders, meende ik naast mij te proeven…. Vreemde capriolen waren nodig om in de buurt van de kerk te komen. Dat moet de oorzaak van het bescheiden kerkbezoek zijn. Ook parkeervriendelijkheid lijkt mij sinds die avond een object van studie, en ook het aangeven van de enig juiste ingang.

We waren de eersten. Een enorme ruimte, gehavend, enorme zeilen aan de voorzijde, daarachter vermoedde je steigers, er werd geschilderd, maar nu even niet. Vanavond zou hier muziek klinken, vanaf het oksaal, wel zo veilig, zingen bij het orgel, maar dus vanachter onze rug. Wel, dan kun je luisteren met de ogen dicht, geen zeil in zicht.

Voor ons nam een dame plaats die samen met Hennie een deel van de na-oorlogse Rotterdamse mensengeschiedenis kon reconstrueren. Het enthousiasme van de herkenning raakte ook mij.  

Het programmaboekje beloofde heerlijke werken. Van Aichinger tot Rutter en van alles daar tussen, bekend , maar ook nog slechts belofte. En waar kwamen die solisten vandaan?

De ruimte kwam lang niet vol, er was jeugd, met de vaders, mama zingt daarboven.

Er was een heer met het welkom. De alt is ziek, zei de mijnheer. Daarmee vervalt het ‘Ave verum’ van Langlais. Jammer voor de alt, alle voorbereiding is tevergeefs. Maar dat gebeurt, de stem is een kwetsbaar instrument. In een groot koor kun je je verstoppen, heb je toch meegedaan, maar een solist… Soms helpen Strepsils, antigripine en zelfs een echt medicijn niet.

Willem Andriessen, broer van Hendrik, mocht eerst. ‘Exultate Deo’, zo dat staat. Wat een kracht. Goed stemmenmateriaal!

‘Come, Holy Ghost’, van Attwood werd heerlijk gejubeld door sopraan Rasha Koole-Mansour. Is zij lid van dit koor? Nou… dan geniet je elke wekelijkse repetitie.

En datzelfde geldt voor de tenor, Adrian Fernandes. En voor Anne Tio-Gillen. Een koor waar je wel bij wil horen. Het woord ‘horen’ krijgt hier wel een blijde klank.          

‘Cantique de Jean Racine’ van Gustave Fauré roept bij mij emoties op die ergens in Oost-Duitsland, in Quedlinburg geboren zijn, in een kerkje iets groter dan een kapelletje. Meer dan een harmonium kon het niet bieden, maar voor ons en het publiek was het de omslagdeken van de intimiteit.

Bij ‘De profundis’ van C.W. Gluck (ik mis ‘von’) noteerde ik ‘mooi’ in het tot A5-formaat gevouwen programma-blaadje. Dat wil ik nog eens horen op YouTube, Spotify of zo.

Ja, en dan ‘Thou knowest, Lord’ van Purcell, ik vrees dat de waardering ‘muzikaal snoepgoed’ erg ongelukkig valt bij dergelijk ‘Funeral Music’. Maar in enige schaamte genieten, mag dat?

De orgelsolo ‘Fugue sur les petits et les grands jeux’ van Marius Monnikendam bood een opvallend frivool intermezzo. De klanken vlogen kwinkelerend en dan weer donderend naar alle hoeken van deze grote ruimte. De naam Monnikendam deed me denken aan mijn jeugdjaren, toen hoorde ik zijn naam en zijn werk regelmatig. Het werd een prettig weerhoren.

Ook Duruflé met zijn beloftevolle ode aan vriendschap en liefde bracht bij mij de emotie van heimwee terug. In het repertoire van mijn huidige koor-leven vind ik deze schoonheid niet terug.  

En dan Francis Poulenc. Er is voor een soliste veel durf nodig om deze componist op je cv te zetten. Rasha Koole-Mansour heeft alles in huis om de wringende, smekende melodieën in eerbied neer te zetten.

Aan het slot eiste Stanford terecht de aandacht op van alles wat zingt: ‘Stel uw noten in dienst van de Paashymne van de overwinning’.

Karin Holthuis heeft ons een heerlijke avond bezorgd.

Toen ik me realiseerde dat de Tochtgenoten in verleden en heden veel muziek in Beweging hebben gezet, toen kwamen er zoveel namen voorbij: Josef Folliet, Jan van der Putten, Wil Kijzers, Winfried Schulz, Colette Smeraldy, Marie-O Sigaut, Dinie van Lieshout, Bas, Liesbeth en Francisca Wuite, Natalie Ott, Isabelle Benoteau, Frans van Overbeek, Joop Wesenaar, Heribert Schöpe, Tiny Kuntzelaers, Paula Vermeulen, Wil Fremerey, Truus Woutersen, Carmen Cabellos, Mieke Stokman, Jan Buckers, Jan van Dooren, Werner Eisenbarth, Kate Holford, Lia Koot en Kees Hoogzaad en hun dochters en Malika, Françoise Correia, Maria Siefen, Peter van den Hoogenhof, en dan heb ik er zoveel niet genoemd omdat ik hun namen niet paraat heb. Wat een rijkdom!

  • Hits: 644
H.H. LAURENTIUS EN ELISABETH CANTORIJ
  Mathenesserlaan 305
3021 HK Rotterdam

Marc Schaap
Tel: 06-361.456.94

(C) Heijboer Webdesign